Christmas Party


“Bago ba yang tshirt mo Alan?” tanong ni Edmund.
“Hindi. Tagal na kaya nito.” sagot ni Alan.
Kakatapos lang nilang maligo at mag ayos. Naglalakad sila papuntang karinderia. Madilim na ang dorm area. Tahimik at mahamog. Umulan nung hapon.
“Kadalasan kasi bago ang mga tshirt ng mga tao pag Christmas party. Pormahan talaga.”
“Ewan. Pati ba naman nyan nakikita mo.”
“Oo ba.” sagot ni Edmund, “Pati yung karinderia may decorations o.”
May parol at ilang Christmas lights ang harapan ng karinderiang kinakainan nila parati.
“Light dinner lang tayo nang mabilis.” sabi ni Edmund. “Mukhang matatagalan pa yung mag start ang program.”
Pumili sila ng ulam at binayaran ito.
“Anong meron sa inyo ngayon Alan?” tanong ni Aling Celia, ang may ari ng karinderia.
“May Christmas party po sa dorm.” sagot ni Alan.
“Ah, ganun ba.”
“Konti lang po ang mga tao ngayon ah.” komento ni Edmund habang nagbabayad.
“Ganyan talaga. Byernes ng gabi eh. Nag siuwian ang mga estudyante.”
“Ah,” sabi ni Edmund at kinuha ang sukli nya.
Umupo sila sa isa sa mga mesa. Parehong nakaharap sa TV, nanood ng balita.
“Teka nga pala tol, ano gift mo sa ka exchange gift mo? Babae, lalaki?” tanong ni Edmund.
“Babae. Hindi ko nga alam kung ano gusto nun eh. Binilhan ko lang ng mug. Para magamit nya.”
“Ayos na yon. Pag di mo alam ang gusto ng nabunot mo. Bilhan mo sya ng mapakikinabangan nya.”
“Yun nga rin eh.”
“Ako binilhan ko ng isang set ng panyo. Isang set nga sana ng brip eh. Kaso di ko alam yung size nya.”
Tumawa silang dalawa. “Gago ka talaga Ed.”
“Speaking of gifts, may binigay si, nu nga pangalan nun? Yang classmate mo sa Math.”
“Ha? Ah, si Emily. Wala yun. CD na binurn nya. Rockers yun eh.”
“Bat ka nya binigyan?”
“May pinahiram kasi akong libro sa kanya ngayong bakasyon.”
“Anong libro?”
“Basta. James Joyce.”
“Ewan. Parating kayo magkasama mag lunch di ba?”
“Oo, medyo hawig sched naman eh. Kaya yun.”
“At mabait sya.”
“Oo, astig kausap.”
“So?” tanong ni Edmund. Tumigil si Alan sa kangunguya. Ngumiti si Alan.
“Kaibigan ko lang yun.”
“Wala naman akong sinabi ah.”
“Dun din yon papunta ang kwentuhan.”
“Ewan. Pansin ko lang ha, ganda ng ngiti mo pag magkasama kayo.”
“Wala yun. E ano kung ngumingiti ako?”
Ngumiti ni Edmund. “Ano pa hinihintay mo?”
“Ha? Ano ba Ed. Naisip ko rin yan. Pero, baka natutuwa lang ako sa kanya.”
“Oo nga pala, langhiya naman o.”
“Isa pa, ayoko rin eh. Ayos naman ako.”
“Hay ewan ko sayo. Bilis ng oras.”
“Grabe nga eh. Sembreak,ngayon Christmas break. Next year summer break naman. Second year na tayo. Ang bilis.”
Napansin ni Edmund na blanko ang tingin ni Alan.
“Alam mo tol,” sabi ni Edmund, “nagkausap kami ng isang araw.”
“Sino?”
“Alam mo na.”
“Ah, ano daw?”
“Wala. Kamusta. Nagkasalubong lang eh. Umalis din agad.”
“Mukha naman syang ayos or ano…”
“Ayos lang. Mukhang. Ewan.”
“Edi ayos din.”
“Hanggang kailan mo ba gagawin yan tol?”
“Ano ibig mong sabihin?”
“Subukan mo syang kausapin. Ikaw lang ang mahihirapan sa kakatiis mong yan.”
“Parang na manhid na nga ako eh.”
Tumayo sila at naglakad pabalik sa dorm. Kanya-kanyang Christmas lights ang mga magkakatabing dorm. Maririnig sa malayo ang tugtog mula sa dorm nila.
“Kahit magkaiba ugali natin pero buti na lang magkaibigan tayo.”
“Bakit?”
“Pag ikaw lang mag isa, mabilis kang tatanda.”
Ngumiti si Alan, “Kung ikaw lang mag isa hindi ka na tatanda.”
Tumawa silang dalawa.
“Ako tol,” sabi ni Edmund, “nababadtrip lang ako eh. Hindi ko nakikita ang saysay kung bakit nagkakaroon pa rin tayo ng mga ganitong klaseng kwentuhan.”
“Bakit naman?”
“Wala. Hindi ka ba napapagod?”
“Oo. Pero, ewan. Nasanay na eh.”
Lalong lumalakas ang tugtog habang palapit sila sa dorm.
“Hanggang umaga naman to.” sabi ni Edmund.
“Sinabi mo pa.”
“Ang pinakaimportante ay yung Ngayon. At magpa-party tayo ngayon. Kalimutan ang NSTP bukas!”
Tumawa silang dalawa.
“’Ngayon’ pala ha,” ngumiti si Alan, “sige subukan ko, gift ko sayo.”
“Hindi, gift mo sa sarili mo.”
Nasa labas na sila ng dorm. Nagpapatay-sindi na ang mga makukulay na ilaw. Unti-unti nang dumadami ang tao sa loob. Suot ang kanilang mga bagong damit at bitbit ang mga regalo.
“Tama na yan!” sabi ni Edmund. “Parati na lang tayo nag iisip ng malalim. Magsasawa ka rin sa kakaisip nyan. Pasok na tayo.”
Tumawa si Alan. “Napakalayo pa pare, pero papunta na ako dun.”

“Blessed are the forgetful: for they get the better even of their blunders.”
-Friedrich Nietzsche

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s