Dorm


Binuksan ni Alan ang kwarto nina Edmund. Nakaupo si Robert sa study table nya. “Tol? Si Ed?”
“Dun. Pasok ka lang.”
Nakahiga sa kama si Edmund. Bukas at nagpapatugtog sa laptop nya.
“Oy,” sabi ni Alan, “pahiram na.”
“Ha? Ginagamit ko pa e.”
“Wala ka namang ginagawa e.”
“Oo na.” bumangon si Edmund at inayos ang laptop. “Sama na tayo. Kukuwa rin ako ng mainit na tubig sa labas.”
Kinuha ni Alan ang laptop at lumabas sila papuntang lobby ng dorm. Dala ni Edmund ang tasa nya.
“Ang sama ng panahon,” sabi ni Edmund. “Ang sarap matulog.”
“Oo nga e.”
Halos kada hapon umuulan. Kadalasan hangang umaga. Mas malakas ang ulan ngayong gabi kesa sa pangkaraniwan.
“Ingatan mo yan ha. Ilan ba kayo sa group?”
“Dalawa lang kami. Handa na lahat. Gagawan na lang ng power point.”
“Anong subject ba yan?”
“History.”
Marami pang tao sa lobby. Nakapalibot sa tv, nanunuod ng teleserye. Ang iba nagkukwentuhan. May isang grupo na naglalaro ng chess. Maraming laptop na nakabukas, ginagamit ang wi-fi.
“San ba partner mo?”
“Yung babaeng naka puti.” Tinuro ni Alan.
“Langhiya ka. Yan yung crush ng room mate ko.”
“Talaga? Hindi ko nga alam na kasama natin dito yan sa dorm e.”
“Hindi ka kasi lumalabas ng kwarto.”
“Marami akong ginagawa e.”
“Ano pangalan nya?”
“Veronika.”
Lumaki ang mga mata ni Edmund. “Ano sabi mo?”
“Veronika. Bakit?” Tinignan ni Alan si Edmund.
“Wala.” Ngumiti si Edmund
“Wag mo akong simulan. Kailangan to sa klase.”
Nilapitan ni Edmund. “Hi Veronika. Ako nga pala si Ed. Kaibigan ni Alan.” Ngumiti si Veronika. Tinignan nya si Alan.
“Sya yung hihiraman natin ng laptop. Pasensyahan mo na, siraulo yan.”
“Sige,” sabi ni Edmund, “timpla muna ako.” Pumunta sya sa water heater.
Umupo si Alan sa tabi ni Veronika at binuksan ang laptop.
“Ikaw na lang mag type.” Sabi ni Veronika, “Hindi ako magaling dyan e.”
“Sige.”
Bumalik si Edmund. “Veronika, may nickname ka ba? Pwede ba kitang tawaging Ika?”
“Ed,” sabi ni Alan, naiirita. “Ano ba?”
“Ayos lang.” sabi ni Veronika.
“Nakaka-badtrip e. Kailangan natin tapusin to.”
“Wag kang mag alala,” sabi ni Edmund. “Kahit ilang araw mo pa yan hiramin laptop ko. Okay lang.”
“Ed, umalis ka na nga.”
“Oo na. Pabayaan mo lang yan si Alan. May kaklase rin kami dati na Veronika ang pangalan. Dun muna ako.” Pumunta si Edmund sa mga nagtsi-chess.
“Gago talaga yun.” Sabi ni Alan.
“Ayos lang. Saya nga e. At least may kaibigan ka agad dito sa dorm.”
“Buti nga lang di ko naging room mate yun. Ah, wala sigurong tulugan.” Tumawa si Veronika. “Ba’t ikaw?”
“Meron din. Pero di talaga ako sanay mapalayo sa bahay.”
“Alan,” tawag ni Edmund, hawak ang cellphone, “City tayo bukas.”
“Ayoko.”
“Wala ka namang pasok ah.”
“Dito lang ako. Maaga pa klase pagka Huwebes e.”
“Di ka ba uuwi sa inyo? Balik lang tayo agad pagka hapon. Sige na miss na miss ko na ang mall e.”
Tumawa si Veronika. “Okay lang ako tol, punta na lang ko sa library bukas.”
“Ika, kausapin mo nga yan.”
“Bat ayaw mong umuwi?” tanong ni Veronika.
“Basta ang gastos sa syodad. Dito lang ako.”
Huminga nang malalim si Edmund. “Ewan ko sayo tol. Bahala ka sa buhay mo.”
“Pabayaan mo na kasi ako.”
“Ang lapit ng bahay nyo. Taga Leganes pa nga ako.”
“Basta.”
“Oo na. Ingatan mo yan ha. Good luck. Good night Ika.”
Bumalik si Edmund sa kwarto nya.
“Pasensya talaga Ik-Veronika. Ang kulit ni Ed.”
“Ayos lang.”
“Hay nako. San na ba tayo?”
Binuksan ni Veronika ang dalang libro. “Na highlight ko na ang importanteng parte ng report natin.”
“Nice. Patingin nga.”
“Ito. Pero pakiramdam ko kailangan pa natin i-summarize. Piliin lang ang lalabas sa slides.”
“Sige. Tabi muna natin to.” Nilagay ni Alan ang laptop sa mesa. Pinag aralan ang mga hinaylayt ni Veronika.
“Alan, bakit ayaw mong umuwi sa inyo? Wala namang pasok bukas.”
“Ha? Ah, wala. Marami akong ginagawa. Tulad nito.”
“Nainggit lang kasi ako sayo. Anytime, pwede kang umuwi.”
“Nakakapagod e.”
“Taga saan ka ba?”
“Sa Molo. Mga one hour and a half. Ikaw?”
“Kalibo.”
“Ay, sorry. Ang layo pala. Kailan ka huling umuwi sa inyo?”
“Mga two weeks ago pa. Yun nga sinasabi mo. Nakakapagod. Lalo na gastos. Homesick na talaga ako.”
“Ayos lang yan. Komportable ka ba dito sa dorm?”
“Oo naman. Pero noong unang linggo, hindi ako makatulog. Pero ayos na rin.”
“Ba’t dito ka pa nag aral? Ang layo.”
“Dito daw maganda. Ikaw bakit dumayo ka pa dito sa Miag-ao?”
“Sa city naman talaga ako dapat mag aaral. Kaso, basta. At tsaka sabi mo nga, maganda dito.”
“Sabi ni Mama dito daw para matuto ako mag-isa.”
Matagal bago nagsalita si Alan. “May naalala lang ako.”
“Ano?”
“Wala, yung kakilala ko.”
“Ah. Sulat siguro muna natin yung outline para madali.”
“Sige.”
Sinulat ni Veronika sa yellowpad habang dinidikta ni Alan.
“Yun rin siguro,” sabi ni Alan, “Dito ako nag aral dahil gusto kong matutong mag-isa.”
Ngumiti si Veronika. “Masaya dito sa dorm. Iba-iba ang mga tao. Minsan may di ka makasundo, pero ayos lang. Maganda kasi wala sa kontrol mo ang lahat ng bagay.”
“Alam ko yan, puro teen-ager ba naman. Ala-una na, gising pa rin, kwentuhan lang.”
“Parang klasrum na rin ang dorm. Ang dami mong malalaman.”
“Oo nga e.”
Sinimulan ni Alan i-type ang report nila.
Unti-unti nang umuhupa ang ulan sa labas.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s