Sabi ni Freud


Magkaharap tayo sa mesa,
hinihintay lumamig ang ating mga kape.
Nasa gitna tayo ng kalsada
nagpapahinga sa anino ng mga gusali.
Mabibilang ko ang dumadaan na
mga kotse pero hindi ko marinig
ang kanilang ingay. Pinagmamasdan mo
ang usok at alikabok ng lungsod pero
tila hindi ka nila nagagambala. Mapaglaro
ang iyong ngiti nang sinabi mong,
“Alam mo napanaginipan kita…”
Kahit papano, ako’y natuwa kasi sabi ni Freud,
“Ang mga panaginip natin ay mga katuparan
ng ating mga pagnanasa na hindi kayang
aminin ng ating rasyonal na sarili.
Siguro kahit hiwalay na tayo at may iba
ka nang…ewan.” Tinitigan mo ako ng iyong
inosenteng mga mata, sinusubukang unawain
ang mga sinabi ko. “Hay nako,” sabi mo,
“Hindi ka pa rin nagbabago…”
Tumayo ka at napansin kong wala nang
laman ang tasa mo, ngumiti ka ulit at
naglakad palayo hanggang nalunod
ka sa mga tao ng syudad. Uminom
ako sandali ng aking kape, pagtingin ko
ulit wala na ang syudad. Ang mga gusali
ay naging mga puno at ang sementong kalsada
ay naging damuhan. Unti-unting dumilim at
tsaka bumagsak ang malakas na ulan
sa akin, sa mesa, at sa mga puno.
-0-
Nagising akong pawisan at nabibingi sa
ingay ng ulan sa bubong. Nanibago ako nang
ako’y tumayo at maglakad sa kwarto, nagtaka
bakit di ko to ginawa sa syudad.

malamang gustong sabihin ng aking di-kamalayan
na ang iyong alaala ay dapat ko nang bitawan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s