Ang Salot ni Italo Calvino


Meron isang bansa kung saan lahat ng mga tao ay isang magnanakaw.

Ang bawat mamamayan ay lumalabas pagkagabi daladala ang kagamitan at lampara para pasukin ang tahanan ng isang kapitbahay. Pagkaumaga, babalik sila sa kanilang mga bahay, para lang malaman na ang kanilang mga kasangkapan ay ninakaw din.

Sa ganitong paraan, lahat sila ay nabuhay nang matiwasay at walang problema dahil ang isa ay nagnakaw sa isa, at ang isang ito ay nanakaw din sa isa pa, at patuloy ito hangang sa huling tao, at ang huling taong ito ay nanakaw naman sa una. Ang kalakal sa bansang ito ay puno ng pandaraya, sa parehong nagbebenta at bumibili. Ang pamahalaan ay isang sindikato na may layuin na pagsamantalahan ang taong bayan, pero ang taong bayan wala ding ginawa kundi dayain ang pamahalaan. Ang buhay ay payapa at walang mayaman o mahirap.

Isang araw ay may isang tapat na tao ay sumulpot sa bansa, at walang nakakaalam kung paano. Kung gabi, imbes na lumabas at magnakaw, nananatili sya sa kanyang bahay para magsigarilyo at magbasa ng mga nobela.

Kapag papalapit na ang mga magnanakaw sa bahay nya, makikitang bukas pa ang ilaw nya, at aalis.

Ganito ang nangyari sa mahabang panahon, hangang sa sinabihan sya na ang determinasyon nyang mabuhay na walang ginagawa ay hindi sapat na dahilan para mawalan ng trabaho ang iba. Bawat gabi na nanatili sya sa kanyang bahay, isang pamilya ang nagugutom kinabukasan.

Hindi kinontra ng tapat na tao ang mga dahilang ito; sinimulan din nyang lumabas kada gabi, pero hindi sya nagnanakaw. Sya ay tapat na tao, hindi nya ito magagawa. Maglalakad sya papunta sa tulay at pagmamasdan ang ilog. Tapos uuwi sya para malaman na pinasok na ang bahay nya.

Wala pa isang lingo, wala nang pera ang tapat na tao, wala na syang makain at wala na ring laman ang kanyang bahay. Wala namang problema dahil ginusto nya ito. Ang totoong problema ay nagkakagulo dahil sa kanyang ugali, hinahayaan nyang nakawan sya pero hindi sya nagnanakaw sa iba. Sa ganitong paraan, may isang tao na uuwi sa bahay nya at ang lahat ng gamit nya ay nandoon pa rin—iyon ang bahay na dapat pinasok ng tapat na tao. Sa madaling salita, pagkalipas ng panahon, ang mga taong hindi nya ninanakawan ay unti-unting yumayaman at nagpasyang may sapat na silang yaman at tinigil na ang pagnanakaw. Sa kabilang banda, ang mga taong magnanakaw sana sa tapat na tao ay aabutan ang kanyang bahay na wala ng laman, at unti-unti silang naghihirap.

Nang tumagal, ang mga taong yumaman ay lumabas tuwing gabi para pumunta sa tulay at pagmasdan ang ilog. Lumala ang kagulohan dahil dumami pa lalo ang mayayaman at dumami din ang mahihirap.

Ngayon, napuna ng mayayaman na kapag tinuloy nila ang pagpunta sa tulay kapag gabi ay unti-unti silang hihirap. Naiisip nila, “Pwede nating bayaran ang mahihirap para magnakaw para sa atin.” Hinanda ang mga kontrata, mga sweldo at ang sistema ng bayaran ay inayos. Magnanakaw pa rin naman silang lahat, at siempre, sinubukan pa rin nilang dayain ang isa’t isa. Pero ang nangyari, yumaman pa lalo ang mayayaman, at lalong humirap ang mahihirap.

Ang ilang mayayaman ay napakayaman na, hindi na nila kailangang magnakaw o magpanakaw sa ibang tao para manatiling mayaman. Pero kapag tumigil sila sa pagnanakaw, maghihirap sila dahil nanakawan sila ng mga mahihirap. Dahil dito sinimulan nilang bayaran ang mga pinakamahirap para protektahan ang kanilang mga ari-arian laban sa natitirang mahihirap, ito ang daan para naipatayo ang pulisya at mga kulungan.

Sa madaling salita, ilan taon pagkatapos unang magpakita ng tapat na tao, ang patakaran ay hindi na tungkol kung sino ang nagnanakaw at sino ang ninanakawan, kundi sino ang mayaman at sino ang mahirap. Gayunpaman, mga magnanakaw pa rin silang lahat.

Iisa lang ang taong iyon na naging matapat, at mabilis syang namatay sa gutom.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s