7 Breathtakingly Sexist Quotes by Famous and Respected Male Authors


Flavorwire

Yesterday, a minor Canadian novelist (and I do mean minor) named David Gilmour hung himself in an interview with Hazlitt writer Emily Keeler. She went to his house to see his bookshelves for a regular column she writes called “Shelf Esteem.” He decided to toss off a few bons mots about why he doesn’t teach women writers — “[W]hen I was given this job I said I would only teach the people that I truly, truly love. Unfortunately, none of those happen to be Chinese, or women,” haha get it? — and, well, the rest is web outrage history.

View original post 767 more words

Memories of the Times


Between infidelities and
celebrities’ new hobbies,
one hears news of massacres,
voices buried figuratively, while
backhoes in Maguindanao clean
up the inconvenience in a
vividly literal manner.

Of communities in the
rural margins kept company
by men who dedicate their
labor for the land, however
they handle high powered fire
arms instead of plows,
promising peace but not
redemption.

And yes, rebels cohabit
with the aswangs, their
affair remaining strong
and loyal much to the
dismay of urban fans
itching for a scandal and
new love teams.

Wives and children defend
their luxuries from lazy
opportunists articulating phenomena
of political dynasties and likes,
looking for loopholes in the clean
record of their hardworking public
servants, foundation of homes.

The new heroic, those who
seek adventure and pastures
not necessarily greener, overseas,
occupy a fragile position making
Carlos Bulusan’s struggle seem
like a holiday, spread out in the map,
well integrated like Cold War spies
sustaining the young, the terminal,
and the economies of both worlds.

America has grown obese but with
dripping sweat in his face, is ready
to defend the free world, calling his
little brown brothers into arms with
the aim of spreading the fetish for
miniature democratic spaces
a global trend.

This nation’s resilience
has made the horror into the mundane
since these memories of the times
could refer to the 60s, or 70s, or 80s
or yesterday.

Huling Tango sa Cinematheque


Natapos ang pelikula ng alas-siete imedya. Naghahanda nang magsara ang cinematheque. Salamat. Balik kayo sa sunod. Oo. Maganda ang kwento. Hindi ito pinansin ni Philip. Maliban sa upoan ng security guard. Pareho sa upoan sa loob, pang-sine. Swabe. Ngimuti siya. Lumabas sya at tinext kung saan na ang pinsan nya. May kasama sya sa labas ng cinematheque. Babae. May tinatawagan. Tahimik na ang Dalan Solis. “Hello?” sabi ng babae sa telepono. “Kakatapos lang. Sayang.” Sinubukan ni Philip na hindi makinig. Hindi nya napigilan ang sarili.

Ang babae ang unang kumausap sa kanya, “May hinihintay ka rin?”

Ngumiti lang si Philip. Tinignan ang telepono kung may sumagot na text.

“Ang kulit naman ng kasama ko.”

“Ako nga rin.”

“Maganda pa naman ng palabas.”

“Oo nga.” Pepot Artista ang kakatapos lang na pelikula. Sinulat at dinirek ni Doy del Mundo. Sa wakas, nag-direk din si del Mundo. Tungkol ang kwento sa isang batang gustong maging child-star para maiahon sa hirap ang pamilya.

Binuksan ng babae ang telepono. Hindi napigilan ni Philip ang tumitig. Kahit malabo ang lighting, maganda pa rin ang babae. Naaliw si Philip sa sarili nya. “Nakahapunan ka na ba?” Bahala na.

“Ha?” nag-isip ang babae. Tinignan ang oras sa relo. “Hindi pa nga eh.”

“Sasakay ka ng SM?”

“Naku, baka anong oras na tayo makarating doon.”

“Oo nga no?”

“May Chowking malapit dito.”

“Sige.”

Naglakad sila. Lena ang pangalan ng babae. Magdalena, pinaikli. Binuksan ng guard ang pinto para sa kanila. Marami pang tao. 24/7 ang branch na to. Pumila sila. Iniwan si Philip sa pila para makareserba ng mesa si Lena. Umupo sya sa mesang pang dalawa lang. Binayaran na ni Philip ang order. Masungit ang kahera. Sige lang.

“Alam mo, may writer na Magdalena din ang pangalan.” sabi ni Philip dala ang numero ng order nila.

“Talaga?”

“Oo.”

“Ano mga nasulat nya?”

“Marami. Napakarami. Pero walang may nagbabasa.”

“Malungkot.”

“Kahit ako.”

“Bakit mo sya kilala?”

“Alam ko lang.”

“Writer ka rin ba?”

“Sinusubukan.”

Dumating ang order nila. Kumain sila.

“Ako, tamad akong magbasa.” sabi ni Lena.

“Bakit naman?”

“Ewan.”

“Pero mahilig ka sa pelikula?”

“Sinasamba ko sila.”

“Hindi lang sine ang may kayang magkwento.”

“Totoo din.”

“Lahat ng tao dito ay may kanya-kanyang kwento.”

Tumingin sila sa paligid.

“Yan ba ang mga sinusulat mo?”

“Ang alin?”

“Tungkol sa araw-araw.”

“Minsan tungkol sa gabi din.”

Ngumiti si Lena. “Sige nga, gumawa ka ng kwento.”

“May kwento na ako tungkol sa isang 24/7 na fast food restaurant. Pero hindi ko pa nasulat.”

“Talaga?”

“Basta isang gabi may iba’t ibang tao sa restaurant. Empleyado, gwardya, manager, costumer, pulubi.”

“Tapos?”

“Basta may mangyayari sa kanila.”

“Yun na yun?”

“Oo.”

“Boring.”

“Ang buhay ay boring.”

“Kaya ka nga nagsusulat eh.”

“Basta.”

“Gawin mong horror.”

“Multo sa fast food?”

“Oo naman.”

“Bakit may magmumulto sa fast food?”

“Wala, dahil namatay sa sunog.”

“Hindi ito nasunog.”

“Pero yung sa taas.”

“Sa taas lang.”

“Nakita mo ba?”

“Hindi. Isang umaga, papunta ako sa klase. Sa West. Konti lang ang jeep sa Iznart. Sabi may sunog. Grabe ang traffic. Noong pauwi na ako saka ko nakita. Wala naman daw nasaktan.”

“Pero may sunog. Sapat na yun.”

“Paano?”

“Nakakatakot.”

“Gusto mong malaman kung ano mas nakakatakot?

“Ano?”

“Yung mga namatay noong Batas Militar.”

“Wag.”

“Bakit?”

“Basta.”

“May mas nakakatakot pa doon.”

“Wag.”

“Yung mga namatay pagkatapos ng Batas Militar.”

“Wag.”

“Bakit?”

“Magiging masyadong seryoso ang usapan na to.”

“Tapos?”

“Masama yun. Kakatapos lang natin manood ng sine.”

“Tapos?”

“Masyadong mabilis ang pagbalik sa realidad.”

“Tapos?”

“Ngayon lang tayo nagkakilala, dapat mababaw lang muna ang pag-usapan.”

Sasagot pa sana ni Philip. Nag-vibrate ang telepono nya sa bulsa. Napatigil si Philip. Tinignan nya ang telepono. Una na raw syang umuwi sabi ng pinsan nya. Pasensya. Bawi lang sa susunod.

“Konti lang kasi ang nangyayari sa Iloilo.”

“Hindi yan totoo.” sagot ni Philip.

“Buti pa ang Paris.”

“Hindi yan totoo.” ulit ni Philip.

“Napanood mo na ba ang Paris, je t’aime?”

“Oo naman.”

“Di ba maraming nangyayari sa Paris.”

“Pelikula lang yun.”

“Dito, tamad ang mga tao kahit sa pangalan. Iloilo ang syudad, Iloilo din ang probinsya.”

“Ano masama doon?”

“Hindi sigurado. Wala na ba ibang pangalan?”

“Kastila ang nagbigay ng pangalan sa Iloilo. Parte sa pagbuo ng imperyo ang pagpangalan sa mga lugar, pagguhit ng mapa.”

“Ano tawag ng mga ninuno natin sa lugar na to?”

“Wala.”

“Bakit?”

“Hindi importante kung taga saan ka noong unang panahon.”

“Malungkot pala noon.”

“Masaya noon.”

Hindi pinansin ni Lena ang banat nya.

“Ngayon kung gagawa tayo ng Iloilo, palangga ta ka masyadong magulo.”

“Mas maganda pakinggan, Iloilo, gugma ko.”

“Pwede rin.” Lumiwanag ang mukha ni Lena. “Gumawa ka.”

“Ha?”

“Sumulat ka ng mga kwento sa Iloilo, gugma ko.”

“Hindi pwede. Masyado akong matapang. Hindi cheesy.”

“Kahit na.”

“Ewan.”

“Dapat may kwento tungkol sa Iloilo Cinematheque.”

Tumawa si Philip. “Gusto ko parang Last Tango in Paris.”

“Ano yun?”

“Basta—”

Tumayo bigla si Lena at sinagot ang telepono. Inisip ni Philip paano ipaliwanag ang kwento ng Last Tango in Paris sa pinakasimpleng paraan. Mahirap. Sige lang. Bumalik si Lena sa mesa. “Kailangan ko nang umalis.”

“Bakit?”

“Dyan na ang nobyo ko. Yung kasama mo, anong sabi?”

“Uwi nalang daw ako.”

“Ganun ba? Sige mauna muna ako.”

“Ingat.”

“Isulat mo ha.” Ngumiti si Lena.

Hindi mapigilan ni Philip na marinig ang mga sigaw ni Marlon Brando.

Ngumiti din si Philip.

last-tango-in-paris
image from http://mymillionthblog.wordpress.com/2012/11/17/80/

Isang Bukas na Liham para sa Mga Anak ni Villa


Lumaki kayo sa paniniwala na
ang sining ay may angking hiwaga;
hindi kayo nag-iisa.
Lumaki kayo nagmumumok sa isang gilid,
subsob sa hawak na libro, naglalakbay
sa isang mundong binubuhay;
hindi kayo nag-iisa.
Lumaki kayong mahigpit ang pananampalataya
na ang panitikan ay isang lunas
sa masalimuot na pag-iral;
hindi kayo nag-iisa.

Pero bakit kayo natatakot ialis ang paningin
sa pahina? Marinig ang sariling boses?
Kabahan sa sariling sigaw?
Bakit natatakot sa madla, sa karaniwang
mambabasa at nakokontento sa pagsamba
sa isa’t isa?
Bakit pinagnanasahan ang mga puri
ng dayuhan sa inyong talento
sa kanilang wika para ipakita ang
natatangi’t eksotikong nakagawian mula
sa munting baryo, munting bayan
sa ngalan ng lahat na bagay
na unibersal at eternal?

Ano ba meron dyan sa loob nyo
na mas makulay pa sa lansangan na dinadagsa ng sigwa,
na mas dalisay pa sa paglaban sa mga halimaw ng pang araw-araw,
na mas dakila pa sa musika ng pingkian at kasaysayan?

Matagal nang pinutulan ng bayag
si Lopez ng kanyang mga anak,
umasa kayong sasama kami sa
libing ng naaagnas na katawan at
ligaw na multo ni Villa.
Nahikay kayo sa panitik naming na pampurga
pero papayag nalang ba kayo na
ang iyong mga obrang hiyas ay
maging opyo ng may kaya?
Masyadong marami na ang nabuhay
at nakalimutan, sa parehong kampo
ng mga mahilig managinip.
Ihanda ang mga sandata,
mga panulat at salita
para sa tunay na himagsikan
para sa paggising
ng perehong manunulat at mambabasa
mula sa iisang bangungot
na umiiral bago pa ang dekada a-trenta.

Famous Directors Who Never Went to Film School


Flavorwire

It’s an exciting time to be a filmmaker. The Internet has extended the reach of budding directors, and the best technology is at our fingertips, inspiring people to carve their own path in the film world. Still, come September, many people wonder: “Should I go to film school?” Surprisingly, there are many famous directors who ditched the classroom and found their footing in Hollywood a different way. Here are ten filmmakers that took an alternative route to the big screen.

View original post 1,621 more words