Perfect Sense (David Mackenzie, 2011)


Mahilig ako sa mga neglected genre ng ‘serious’ criticism; sci-fi, horror, fantasy, comedy. May mga bagay lang talaga ang mga genre lang na ito ang may kayang i-articulate at hindi ang realist mode. Pero medyo ambivalent ako sa kaso ng Perfect Sense. Sci-fi pero sinusubukang maging art-film, or the other way around. Isang end of the world story kung saan dahan-dahang nawawalan ng senses ang mga tao; una pang-amoy, panlasa, pandinig, paningin. Ang gumuguhong lipunan ang backdrop ng romance nina Michael (Ewan McGregor) at Susan (Eva Green). Ang lost of sense ay nagpapaala sakin ng konsepto ni Jameson na wanning of affect, kung saan lahat ng kinukunsumo sa panahon ng postmodernism ay mababaw at panandalian lamang ang gratification. Basically ang theme ay nihilism at paranoia ang sisira sa mundo, at ang resolution, pag-ibig. Mas naging irrational ang dating nila, lalo sila kinakain ng nihilismo. At ito sa tingin ko ang radical strain ng pelikula, kung ginagawa nyo pa rin ang ginagawa nyo ngayon, walang pagbabagong mangyayari. Ang Perfect Sense ay, sa tingin ko opposite side of the coin ng Children of Men. Habang itong nagroromansa pa rin, ang isa naman ay lumalaban.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s