Wonderful Architectural Illustrations Celebrate Film History’s Most Impressive Buildings


Flavorwire

The relationship between film and architecture is often overlooked outright or confused as a secondary aspect of the film; as if the space the characters inhabit were not as important as the characters themselves. Whether you’re talking about a movie like Rear Window where the architecture is a crucial part of the film — a character in and of itself — or a movie like Moonrise Kingdom where the structures play a quieter although no less crucial role (what would Suzie be without that lighthouse perch, after all?), film and architecture are inextricably related. In his fantastic series ARCHICINE (spotted via ArchDaily), Federico Babina mines film history’s greatest buildings, extracting them from the noise of their respective movie’s contexts and highlighting them as the stars they are.

View original post 82 more words

Advertisements

What Are the Most Beautiful Movies Ever Made?


Flavorwire

We try not to ask much of you, dear readers, but if you’ve never taken our movie-going advice before, do this much: see Beasts of the Southern Wild, the extraordinary new drama that opens Wednesday in limited release after triumphs at Sundance (where it won the Grand Jury Prize) and Cannes. It’s an astonishingly unique, unexpectedly moving film, memorable not only for its unorthodox storytelling and remarkable performances, but the jaw-dropping, gorgeous cinematography by Ben Richardson, which has a casual beauty that recalls early Terrence Malick, David Gordon Green, and Charles Burnett. Those echoes got us thinking about some of our most beloved “pretty picture” movies — films that simply knock you out with their visual beauty. After much hand-wringing and teeth-gnashing, we picked our ten favorites. Check them out after the jump, and tell us what we left out (and we know there are plenty) in the comments.

View original post 1,429 more words

Etika para sa Eksperto


Kapirasong Kritika

Earth

Nalantad at lalo pang nalalantad ang kriminal na kapabayaan ng rehimen ni Noynoy Aquino kaugnay ng pagragasa ng superbagyong Yolanda sa bansa. Sa ganitong kalagayan, may isang taktikang ginagamit ito sa social media, na larangang tiyak na sinusubaybayan-kinakapraningan at sinasangkutan-nilulunod nito: ang pagmukhaing masama ang magkomentaryo, lalo na nang negatibo, lalo na’t laban sa gobyerno. Tila para rito, ayos lang ang maglahad ng mga datos at impormasyon tungkol sa disaster, pero hindi ang maglabas ng mga opinyon tungkol dito. Isang porma nito ang meme na “Shhh… Tumulong ka na lang” na nagtangkang magpatahimik sa mga pagkokomentaryo pabor sa mas kagyat na pagtulong sa mga nasalanta, sa makitid na pakahulugan nito.

Kung para sa nakakaraming netizens ang naturang meme, para naman sa mga edukado at argumentatibo sa kanila ang “Ethics for Parachuters.. er.. Journalists,” isang note sa Facebook ni Sylvia Estrada-Claudio – propesor sa Unibersidad ng Pilipinas, kilalang feminista…

View original post 1,220 more words

Please Be Careful with Our Hearts: Saan na Ngayon Papunta ang Telenobelang Filipino Pagkatapos ng Kasal ni Maya at Sir Chief?


HINDI ako isang fan ng kakatapos lang na palabas na Please Be Careful with My Heart. Hindi rin ako minsan lang nanonood. Talagang hindi ako nanood. Noong nagsimulang sumikat ang drama at nalaman kong kwento ito ng isang babaeng kasambahay, si Maya (Santa Maria) na tumulong para maghilom ang sugat at krisis ng isang pamilyang kamakailan lang nawalan ng isang nanay, alam ko na rin kung papano ito matatapos. Magkakatuluyan sila ng mayaman na amo, na isa ring Chinoy, si Sir Chief. Rich man falls in love with poor woman, isa na namang naratibo na muling ia-assert na ang pag-ibig ay kayang i-transcend ang class kung di man class antagonism mismo. Para sa akin, wala ng bago dito. Pero ang di inaasahan ng lahat, kabilang na ang gumagawa ng show, nagkaroon ng malaking following ang palabas.

Sabi ng marami, innovative ang show, bago o iba ang atake sa isang luma at gasgas na kwento; mas may humor, konti lang ang iyakan, para kang nanood ng isang drama na teenagers ang target market. Maliban sa mga formal na aspeto, sinusunod pa rin ng Please Be Careful with My Heart ang lumang structure ng telenobela. Imbes na meztisong haciendero, ang bidang lalaki na magbibigay ng katubusan sa mahirap na babae ay isang negosyanteng Chinoy. Siempre, Chinoy na maputi rin ang balat para madali ang transition o adjustment ng audiences. Ang pagbabago sa anyo ng telenobela na kinakatawan ng Please Be Careful ay para sa akin isang rin bintana para makita ang mga pagbabago sa lipunang Filipino na tumatangkilik sa nasabing palabas.

NOONG panahong feudal, isang karaniwang practice ang pagtulong ng isang babae sa bahay ng haciendero kung nagtatrabaho ang kanyang pamilya. Dahil tenants lang ang mga magsasaka, kailangan nilang magbayad ng buwis sa may ari ng lupa. At madalas sa panahon ng krisis, crop failure halimbawa, nababaon sa utang ang mga magsasaka kasi hindi naman nagbabago ang porsiento ng haciendero sa ani. Ang isang remedy ay ang pagbigay ng serbisyo ng mga babae, anak man o asawa, para mabawas-bawasan ang utang. Ang sitwasyong ito marahil ang nanganak sa fantasya ng isang mabait na senorito na mahuhulog ang loob sa isang pobreng babae. Ang kanilang pagmamahalan ang sasagip sa isang pamilya mula sa kahirapan. Ang kwento ay iikot sa kung paano susubukang sirain ang kanilang relasyon ng byanan, mayamang kasintahan ng haciendero, o kahit ng tadhana mismo. Ang mga kwentong ito ay nag-survive kahit tapos na ang kolonialismo dahil na rin malapyudal pa rin naman ang kondisyon ng bansa. Ang mga hit na Mexican drama noon ay gumagana rin sa formulang ito.

Pero dahan-dahan, mga 2000 onwards, umusbong ang mga (Northeast) Asian dramas at inagaw ang trono mula sa mga Mexican dramas. Nagsimula sa Taiwanese, Japanese, tapos ngayon, Korean naman. Dahil iba ang kultura ng mga bansang ito, natural iba din ang approach nila sa drama. Ang teorya ko naging madali ang transition sa mga bagong tekstong ito, maliban sa mapuputi din ang balat ng mga bida at pamilyar na structure ng love story, dahil matagal ng nakikisalamuha ang mga Filipino sa Instik, Hapon, at nang tumagal Koreano.

Bago pa sinakop ang mga islang naging Pilipinas, madalas na ang pakikisalamuha ng mga Instik sa mga natibo, madalas para sa kalakal, minsan nangangasawa pa. Noong panahon ng Kastila, inferior citizens ang mga Instik, mas mababa pa sa Indio. Magaling sila sa negosyo at madalas silang i-harass at abusuhin pero unti-unti nai-integrate din sila sa lipunan. Kahit si Rizal nga ay may lahing Instik, pero kinahihiya nya ito na isa ring natural na sentimiento noong kapanahunan nya. Gumuguho na ang Imperyo ng Kastila, naghimagsikan na ang mga Filipino, nanalo, biglang dumating mga bagong mananakop, mga Amerikano. Tulad ng Espanya, marami ring palusot ang mga Kano sa kolonialismo, sabi ng mga Kastila, para daw sagipin ang mga kaluluwa (religion bale), mga Kano naman para daw i-civilize ang mga tao (education naman). Pero kahit ano mang sabihin nila, isa lang ang intensyon nila, ito ay para abusin ang resources ng bansa para may panggatong sa pag-unlad ng bansa nila. Pinanatili ng mga Amerikano ang agricultural at feudal na kaayusan para may pagkukunan ng raw materials. Dahil industrial capitalist na sila, kailangan din nila ng mapagbabentahan ng mga produkto nila, at naging ideal na market ang Pilipinas. At kung iisipin hanggang ngayon ganito pa rin ang sistema.

Ngayon dahil may edukasyon na para sa lahat, unti-unting umusbong ang isang (maliit na) middle class. Ito yung mga taong hindi na lupa kundi skills na ang capital. Ang bagong kaayusan ay naging beneficial sa mga Instik kasi sila ang pumapagitna sa processo ng production (US) at consumption (Pinas at ibang colonies), bale yumaman sila bilang mga middleman. Ang mga tindahan nila sa Chinatown ay naging mga malls na. Pero hindi porket mayaman, ayos na ang lahat. Dahil matibay ang close network ng mga Chinoy, pakiramdam ng mga Hispanized na mga Filipino merong isang conspiracy na nangyayari. Kaya umusbong din ang imahen ng isang manipulative na Instik (tulad ni Ah Tek sa Maynila sa mga Kuko ng Liwanag). Kaya ang mga Instik ay naging at patuloy na nagiging biktima ng kaliwa’t kanang kidnap for ransom at extortion.

Ngayon, paano mula sa pagiging imahen ng kasakiman ang Instik o Chinoy tulad ni Sir Chief ay naging imahen na ng katubusan?

ASIAN Tiger Economies ang tawag sa mga bansang mabilisang umasenso at nag-industrialized. Kinabibilangan ito ng Japana, South Korea, Taiwan, Singapore, China (Hong Kong at Macau). At lately mabilis na sumusunod ang Vietnam at Thailand. Ang Pilipinas? Naunsami ang pangarap na ito ni dating pangulo Ramos dahil na rin sa financial crisis noong 90s. Pero ang isa pang malaking dahilan ay ang malakas na kapit ng US sa pulitika at ekonomiya ng bansa. Kung mag-industrialize ang bansa, hindi na lang tayo isang market, isa na rin tayo competition sa global na ekonomiya.

Ang remedy ng pamahalaan sa kawalan ng industriya sa bansa ay ilabas ang labor; tao na mismo ang produkto. Una mga kalalakihan sa Middle East, at noong umasenso ang ilang Asian na kapitbahay, mga entertainers sa Japan at DH sa Singapore at Hong Kong. Nitong huli, mga Koreano na ang dumayo sa bansa para sa murang pag-aaral ng English, kaya ang imahen ng Koreano ay naging kasingkahulugan na rin ng trabaho. Ngayon karamihan pa rin ng mga artista ay meztiza’t meztizo pa rin (Caucasian) pero dumadami na ang mga Chinoy, pati ang mga may lahing Hapon o Koreano.

Kaya ang happily ever after ni Maya ay hindi na sa nangyari sa isang engrandeng masyon na pinalilibutan ng malawak na kalupaan kasama ang asawang haciendero na tagapana kundi sa isang middle class at modernong bahay sa lungsod na ipinundar ng isang negosyanteng Chinoy sa kanyang sariling pagsisikap.

KUNG saan man ngayon papunta ang telenobelang Filipino, hindi ito masyadong malayo sa dating direksyon na tinatahak nito. Masalimuot pa rin ang kondisyon ng buhay ng nakakarami. Dahil hindi organisado, umaasa na lang na may darating na prince charming o knight in shing armor na magliligtas sa lahat. Malakas ang resonance ng pamagat na ‘please be careful with my heart’, dahil madalas itong sabihin ng taong naghihintay na lang ng himala ng pagbabago.

Malabo yatang magka-bayag ang mga kapitalistang producers para gumawa ng palabas na tumatalakay sa karanasang Filipino na mas kritikal at makakatotohanan; kung saan ang kwento ay hindi lang limitado sa krisis ng pamilya kundi pati sa krisis ng komunidad, trabaho, pulitika, at lipunan, kung saan ang babae at lalaki ay patas at hindi pinag-aagawan ng mga babae ang isang lalaki, kung saan ang mga tauhan ay may mas mataas na pangarap kesa sa paghanap ng tunay na pag-ibig.

Ang pagbabago sa telenobelang Filipino at lipunang Filipino ay maaaring sabay na mangyayari.

U.P.C.A.T. (Roman Olivares, 2008)


Sa isang bansa kung saan naka-display ang mga diploma sa sala, kung saan mantra ang ‘kabataan ang pag-asa ng bayan’, kung saan isa pang mantra ang ‘edukasyon lang ang yaman na mapapamana namin sayo’, ang Unibersidad ng Pilipinas, bilang pinakapremiyadong pamantasan ay isang importante teksto. Isa pang mantra ang ‘UP and others’. Natural mga taga-UP lang yata ang naniniwala dito. Madalas, mas importante pa ang makapasok dito kesa maka-graduate (on time or otherwise). Ito ang tinatalakay ng U.P.C.A.T., tungkol sa dalawang magkaibigan na pinapangarap na makapasok sa unibersidad. Bago ang atake ng pelikula kasi nasa foreground ang adolescent anxieties at sa background lang ang romance. Sa tingin ko isa ito sa iilang tunay na coming-of-age Filipino films. Ang problema, nag-rely ang naratibo sa mga stereotypes regarding college; biktima ng frat hazing, mga estudyanteng nagrebelde (yung literal hindi angst lang). Ibig sabihin, kahit ibawas mo ang U.P. sa formula, buo pa rin ang kwento. Isa sigurong magandang treatment ng U.P. para sa mga future film makers ay ang nagbabagong anyo nito, na bahagyan ring ginawa ng pelikula. Ngayon, ang U.P. imbes na maging sentro ng committed scholarship ay nagiging branding nalang. Kaya ang dating ‘freedom’ na ginagamit para ibalikwas ang mga reaksyonaryong pananiniwala na kinalakihan ay ginagamit na lang ngayon para sa burgis decadence (parties, mga bisyo, pagka-arogante, postmodernism, hehe). Ang pamagat ng pelikulang ito?
S.T.F.A.P.

Feng Shui (Chito Roño, 2004)


Ito ang pelikulang nagsimula ng lahat, ang nagdefine ng Pinoy blockbuster horror movie. Kwento ng isang nanay na may napulot na bagwa na nagdala ng maraming swerte sa pamilya nya. Hindi nya alam, may kapalit pala ang lahat ng ito. Kung gagamit natin ulit ang formula ni Zizek sa horror movies, kwento lang ito ng isang nanay na sinusubukang pagsabayan ang buhay pamilya at ang career nya, at kagimbalgimbal ang resulta. Kulturang Tsinoy ang source of horror pero hindi ito racist. Ang paniniwalang Tsino, lalo na tungkol sa swerte, ay nilagay sa kontekso ng lipunang Filipino kung saan tila swerte lang yata ang katubusan sa malaking divide sa pagitan ng mayayaman at mahihirap. Ang pinapangarap na bahay ng new middle class sa isang subdivision ay naging espasyo ng kakatakutan. Sa huli, hindi nalupig si ‘Lotus Feet’, simbolo ng aristokrasya. Matibay ang kaayusan, at hindi sapat ang swerte para matibag ito.

Side Effects (Steven Soderbergh, 2013)


Si Emily (Rooney Mara) ay problemadong babae. Apat na taong nakulong ang kanyang asawa at isang araw bigla nya nalang sya nagtangkang magpakamatay. Sya ay nadi-depress. Pumunta sya kay Dr. Jonathan Banks (Jude Law) para magpatulong sa problema. Nagkataon naman na may bagong gamot na sinusubukan ang doktor. Pinagamit nya kay Emily. Maraming side effects ang bagong gamot, pagkahilo, pagbago ng gana sa pagkain. Pagkalipas ng apat na araw, pinatay ni Emily ang asawa nya. Ang sinisi, ang gamot na binigay ni Banks, at natural, dahan-dahan nasira ang career at buhay niya . Hindi sya na kuntento, pinursige ang kaso ni Emily at mas komplikado pa ang nadiskubre nya. Ngayon mukha sya naman ang sira ulo. Pagkatapos ng umaatikabong tagisan ng talino, naresolba din ni ang lahat. Ang Side Effects ay isang brilliant na pelikulang marahil pangunahing tumatalkay sa mga problema ng mga individual pero higit na kumukumento sa isang komplikadong kaayusan na pinapatakbo ng pera, pulitka, agham. Isang kaayusan na madaling malunod ang kung sino man. Malabong ma-appreciate ito ng Filipino audience, pero medyo magkahawig naman ang atake ng pelikula sa ilang Pinoy na pelikula kung saan sinasakal at pinapatay ng lipunan ang individual (e.g. Maynila sa mga Kuko ng Liwanag). Ang madalas ng diskarte sa Pinoy productions ay trahedya, pakonsensya ang mensahe, sa Side Effects naman, i-transcend ang kaayusan. Obviously ang pinakamainam sa solusyon ay hindi tragic o transcendentalist, kundi baguhin mismo ang mga estrukturang mapanupil.