Ang Iyong Mga Kamay


(pasintabi kay Pablo Neruda)

Ang iyong mga kamay,
munti at marikit,
ay madalas kong maabutan
na nanlalamig o di kaya
pinagpapawisan; direktang
daluyan ng hindi ko matiyak
kung kaba nga ba o pananabik.

Ang iyong mga kamay,
tahimik at pagod,
ay kumakayod at nagtyatyaga
para balang araw ay
maging gamit sa paggamot
sa katawan na may sakit.
Pero noon, bago pa ito
naging payak at determinado
ay minsan ding nangarap
sumulat ng mga tula,
na lunas naman sa
kapansanan ng kaluluwa.

Ang iyong mga kamay,
malambot at masigla,
ay isang baul ng walang
katapusang sekreto, at
madali ko itong makita
na pinipitas ang mga bituin
o nagpupunyal sa karagatan,
kung mabawasan man lang
ang kanilang nerbyos,
kahit konti lamang.

Ang iyong mga kamay,
tapat at mayumi,
ang pinakadalisay na yumakap
sa aking mga kamay
na walang kapaguran
humabi ng mga mito’t himala.

At sa pagtapos ng araw, aking mahal,
kung kailan kita ihahatid,
ang iyong mga kamay
ay tahimik na namamaalam
pero ang kanilang init at higpit
ay kailan man hindi ako iiwan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s