Muling Pagbisita sa Please Be Careful with My Heart


Noong nakaraang taon, sumulat ako ng sanaysay tungkol sa akala kong pagtatapos ng palabas na Please Be Careful with My Heart. Doon hinimay-himay ko ang mga sociopolitikal na aspeto ng naratibo ng palabas, at sa laking gulat ko sa galit na tinanggap ng blog ko! Magpahangang ngayon, hindi ko pa nasulat ang aking ‘a brief response’ na layunin sana bigyan linaw ang mga punto ko sa nasabing sanaysay. Naging subsob sa ibang gawain, nang tumagal kinalimutan ko na rin ang plano.

Naalala ko ang mga madramang tagpo sa aking blog dahil sa isang picture sa Facebook. 10154295_10152759087378154_2089341770318406985_n

Interesado lang ako malaman ang stand ngayon ng mga fans, lalo na yung mga haters ko, hingil sa naging takbo ng kwento. Ang binato nila sakin noon, bakit mo pilit dinudugtong ang palabas sa tunay na buhay? Hindi ba pwede, hinaing nila, na manood ng palabas dahil gusto lang ng tao manood ng palabas? Wag na isali ang pulitika, ideolohiya, ekonomiya, etc.

Paano to ngayon na ang palabas na mismo ang naglantad kung gaano ito naka-ugat sa realidad? Sa pamamagitan nang pag-extend at extend ng kwento para mapagsilbihan ang ekonomikong interest ng tagagawa (ABS-CBN).

UNIVERSITY OF THE PHILIPPINES ISKOLAR NG BAYAN GRADUATES 2014: DEFY CORPORATIZED AND COMMERCIALIZED EDUCATION, SERVE THE PEOPLE! Statement of Congress of Teachers/Educators on the 103rd General Commencement Exercises on 27 April 2014, UP Amphitheater


CONTEND

We, the members of Congress of Teachers/Educators for Nationalism and Democracy, express our highest congratulatory praise to all the iskolar ng bayan graduates of University of the Philippines Diliman 2014! In spite of the gloomy prospect painted by our politicians that the fresh 700,000 graduates will add to the current 2.96 million jobless workers, we, your teachers, still nourish the unflinching hope that you will become part of the historic movement to transform our nation. Some of you had been part of our classes. Some of you even stood side-by-side with us in countless rallies, demonstrations, and pickets. Together we joined hands to create a better future, not only for our beloved University but for our nation. In such a short time of four years, we and the University have tried to radicalize your consciousness to enable you to imagine an alternative future, a better University that you will bequeath…

View original post 525 more words

Oda Sa Kritisismo (I) ni Pablo Neruda


Sumulat ako ng limang berso:
ang isa’y berde,
ang isa’y bilog na tinapay,
ang ikatlo’y isang itinatayong bahay,
ang ikapat ay isang singsing,
ang ikalimang berso’y kasing ikli ng kidlat
na ang talim ay tumatak sa aking katwiran
habang ito’y aking isinusulat.

Nang magkagayon, may nagsidating na kalalakihan,
kababaihan,
at kuniha ang aking mga payak na gamit,
piraso, hangin, ningning, luwad, kahoy,
at mula sa mga karaniwang bagay na iyon
nagtayo sila
ng mga pader, sahig, pangarap.
Sa isang linya ng aking panulaan,
nagpatuyo sila ng kanilang sampay.
Inulam nila sa hapunan
ang aking mga salita,
itinago sa ilalim ng kanilang unan,
nabuhay sila sa panulaan,
sa liwanag na nagmumula sa aking tagiliran.
Pagkaraan,
dumating ang isang piping kritiko,
at isa pang matabil ang dila,
at marami, marami pang nagsidating,
ang ilan ay bulag,
ang ilan ay maraming nakikita,
ang ilan ay eleganteng tulad ng bulaklak
na may pulang sapatos,
ang ilan ay nakadamit pamburol,
ang ilan ay pumapanig sa hari
at sa tinitingalang kaharian nito,
ang ilan ay nasalalak sa kilay ni Marx
habang tinatadyakan ang balbas nito,
ang ilan ay Ingles,
Ingles na Ingles lamang
at lahat sila’y nagsipaghanda
ng mga ngipin at patalim,
ng mga diksiyonaryo at iba pang maiitim na sandata,
ng mga kapita-pitagang sipi,
nagsipaghanda silang agawin
ang aking pobreng panulaan
mula sa karaniwang mamamayang
nagmamahal dito:
binitag at nilansi nila ito,
ibinilot,
tinusukan ng daan-daang aspile,
tinakpan ng pulbos ng bungo,
nilunod sa tinta,
dinuraang tila taglay ang
mabining kabaitan ng mga pusa,
ipinambalot sa mga relo,
pinangalagaan at isinumpa,
inimbak katabi ng gasolina,
pinarangalan ng mga basang kasunduan,
binanlian ng gatas
pinaulanan ng maliliit na bato,
kaya’t nabura ang mga boses nito,
halos pinatay ng kanilang
mga pantig at buntonghininga,
nilamukos nila ito at isinilid
sa isang maliit na pakete
at ipinadala sa kanilang mga imbakan at libingan.
Pagkaraan,
isa-isa silang nagsialis,
mabaliw-baliw sa galit
dahil hindi sapat sa kanila ang aking kabantugan,
o kaya’y punong-puno ng matatamis na pag-alipusta
dahil sa aking pangkaraniwang kakulangan ng kamangmangan,
nagsialis sila,
lahat sila,
at pagkaraan,
muli,
nagsidating ang mga lalaki at babae
upang mabuhay sa aking panulaan.
Muli silang nagsigȃ,
nagtayo ng mga bahay,
nakihati ng tinapay,
nakibahagi ng liwanag,
at sa pag-ibig ay pinagsanib
ang kidlat at singsing.
At ngayon, mga ginoo,
ipagpaumanhin ang pagputol ko
sa istoryang aking ikinukuwento
at ako’y aalis na upang habangbuhay
na makipamuhay
sa mga karaniwang tao.

Pervert’s Guide to Ideology (Sophie Fiennes, 2012)


Sa wakas napanood ko na rin ang sequel ng Pervert’s Guide to Cinema, pinagbibidahan siempre ni Slavoj Zizek. Muli, hinimay-himay ni Zizek ang mga piling pelikula para ipaliwanag ang konsepto at ang mga mekanismo ng ideology. Ito yung strongest point ng docu, ang focus sa ideology. Ang nauna, masyadong sabog at eclectic, kung ano-ano lang pinagsasabi ni Zizek. Isa pang dahilan siguro kung bakit mas nagustohan ko tong sequel dahil mas ‘sober’ na ako. Noong pinanood ko ang Guide to Cinema, manghang-mangha pa ako kay Zizek, pagkalipas ng mas maiging pag-aaral at diskusyon, saka lang lumitaw ang mga kahinaan ng gawa nya.

Ngayon, mas may effort si Zizek na ibaba mula sa ivory tower (Lacan-Hegel) ang mga teorya nya, maliban kasi sa mga pelikula, dinugtong din nya ang mga usapan sa mga recent na kaganapan tulad ng London riots at Occupy movement. Pero para sa akin, kulang pa rin. Ang conclusion ni Zizek, “we should not only change our dreams, but also how we dream”. Ayos naman sana, pero ang tanong, kapag iba na tayo managinip, ano na? Paano natin isasalin sa gawa? Ito ang mga umiikot sa aking isipan lalo na sa konteksto ng Pilipinas kung saan hindi pa tapos ang himagsikan. At hindi lang sa bansa ang sitwasyong ito. Ano kaya ang masasabi ni Zizek tungkol dito?

Gawin na sana ni Fiennes na trilogy ang docu nila ni Zizek. Guide to Cinema, tapos to Ideology, tapos Pervert’s Guide to Revolution. Ambisyoso ba masyado? Sabi ni Zizek, demand the impossible eh. Sana ang focus non-Hollywood, non-European cinema naman. Paano kaya babasahin ni Zizek si Lino Brocka? O Mike de Leon? O Lav Diaz? O Raymond Red?

Pagdumating ang araw na iyon, sabik pa rin akong makikinig sa mga sasabihin ni Zizek.

Tatlong araw bago


Tatlong araw bago
ang pagtatapos
tinanong ko ang
nag-iisa kong
kasama sa kurso kung
ano pa problema,
“Ayos na barong mo? Yung long-sleeves
para sa baccalaureate?
Pwede kitang
pahiramin.”
Diretso nya akong
sinagot, “Wala pa nga.
Kaya hindi na
ako pupunta. Nabigay ko na ang liham
kanina.” Biglang nawala
ang mga eksenang paulit-ulit
na pinapatugtog sa kamalayan,
binubuo ng mga iyakan,
pagkuha ng mga litrato,
at pag-usal ng mga pangungusap tulad
ng ‘sa wakas’,
‘natapos din’,
at ‘ang bilis ng panahon’.

Paparatangan ko sana syang
KJ, o papagalitan bakit
hindi nya sinabi agad
Pero naisip ko, magkano
ba ang sablay? (950 sa hindi nakakaalam)
ang pamasahe papunta
sa liblib na pamantasan?
ang presyo ng munting
salo-salo?
Apat na taon naming pinaghirapan
ang pag-aaral, pero sobra-sobra
pa ang kanyang ginapang.

Habang ako’y nanlulumo,
saka nya dinugtungan,
“Uy, biro lang! Salamat sa
mga mabubuting tao,
may magagamit din
akong barong at sablay…
hahaha,
pero wala pa akong long-sleeves.
Pahiram naman.”
“Gago ka,” mangiyak-iyak
na ako, “punta ka lang sa bahay,
Pili ka doon.”
“Sige, bukas. Mga alas-onse, para
doon na rin ako magtanghalian.
hahaha.”
Huminga ako ng malalim,
salamat at
wala nang problema.

Wala nang problema?
hahaha