After the Honeymoon


It starts after month you arrive
and could last up to two years, or longer.

You begin creating rituals

like learning the streets yourself
since no one going to take a day off to drive
you around to see the attractions.

You no longer amuse yourself
with naive exercises of compare-and-contrast
of what can be found here and not there,

you start to looking into the future, and get vertigo,

making your homeland so beautiful.

In bus rides going home, eye-contact, and a smile
from another adventurer like you
gives you a moment’s strength
you can’t explain.

In dinner tables, apologies start to outnumber promises.

Karaniwang Byahe Pauwi Galing Trabaho at Di-karaniwang Pangungulila


Dahil Taglamig, kahit wala pang alas-sais,
paglabas ko, aakalain mong oras
na ng hapunan o pagtulog
sa dilim at tahimik ng paligid,
saka ko maalala sa parating tahimik
sa lugar na ito, at mababawasan
ang aking pagkabalisa kahit papano.

Kamakailan, oras pa ito ng pananabik,
pagkatapos na maghapon sa klase,
magpapalitan tayo ng mga kwento
na buong araw na itinabi’t itinago
para lang sa isa na namang
takipsilim ng pagtatagpo.

Hindi biro ang paglakad sa nyebe
sa kahit anong anyo nito; nanigas,
natunaw, at lalo na bagong hulog
na may mapaglinlang na lambot.
Maingat pero dapat mabilis ako,
dalawang kanto pa ang tatahakin,
at dapat eksakto kong maabutan ang
bus na kada-tatlumpong minuto lang
dumadaan. Ilang beses na rin ako
naiwan, di na mahalaga ang dahilan,

basta nagtataka kung paano ko
nalagpasan ang mga byahe
natin na nakangiti, kahit puno
rin ang mga ito ng mga
paghihintay, lakaran,
pagtatalo at sisihan,
sa ilalim man ng araw o ulan.
At sa pagkamanhid ng mga dulo
ng aking mga daliri, lalo ko
nararamdaman na ako’y mag-isa.

Pagkasakay, babatiin ako ng drayber,
ng mga bakante upuan at iilang pasahero,
syudad ito ng lumbay at mga pribadong sasakyan.
Ang karaniwang byahe ay matagal,
nakakagutom, pero kailan man hindi
ako nababagot. Ito lang ang panahon
na nabibigyan ko ng kulay ang mapanglaw
na tanawin mula sa aking binta
gamit ang alaala ng iyong pagtawa,
pati na bulong ng iyong pagtampo.

Isang oras pagkalipas, bababa ulit sa nyebe,
dito babalik na sa lupa ang kamalayan,
maaalala na malamang ako unang tao
sa bahay, kailangan muna magluto at magsaing,
pero lahat ng ito ay balewala,
pagkat natatangi ang aking pangungulila,
pag-asam hindi sa nakaraan kundi sa hinaharap,
saan wala nang mga gabi ng
paulit ulit na malalayong panaginip,
saan maaaliw na lang ako sa mga
madramang tula, tulad nito,
saan pagtatawanan ko na lang
ang bawat anyo ng dinaanang hirap
dahil doon, uuwi na ako papunta sa iyong mga yakap.