Kalagitnaan ng Tag-araw (pasintabi kay Manuel Arguilla)


Naghiwalay ang ating bida kay Stephen sa bandang J.M. Basa, sa kanto ng Guanco. Sumakay ito sa isang Jaro CPU na jeepney at hindi sya sigurado kung kailan sila magkikita muli. Tumawid siya pabalik sa bagong ‘restored’ na gusali sa Aldeguer. Bagong kulay ito, matingkad at de bricks na ang side walk nito. Pero ang mga parehong tinderang mga Muslim pa rin ang umuupa dito. Hindi niya alam ang susunod niyang gagawin. Mga alas-kwartro na pero mainit pa rin ang araw. Dumaan siya sa isa pang gusaling niri-restore. Nagtaka kung ano ang kalalabasan nito. Nagpasya syang dadaan nalang muna sa Robinsons bago umuwi. Masyado pang maaga. Kung sasakay sya ng jeepney dito, iikot pa ito sa Plaza Libertad at kung anong oras na sya darating sa mall. Naglakad-lakad nalang siya sa Aldeguer papuntang Iznart, doon pwede syang sumakay. Kahit papano may silong naman ang mga gusali at nakakaaliw pa nga pagmasdan ang bakas ng syudad na tinayo ng mga Amerikano noong kinalat nila ang kanilang romantikong proyekto. Neoclassical ang banat, mukhang abandonado pero ginagamit pa ang sa baba. Gagawin daw mala-Vigan o Intramuros ang tinaguriang ‘city proper’. Ang iba Paris pa daw.

Siguradong hindi magugustuhan ni Sabrina maglakad sa ulan sa Paris na to. Binabaha. Nasa gilid ng Iloilo Central Market ang ating bida nang may babae sa harap nya ang bigla nalang nabitawan ang dala. Shoulder bag, bukas, at natapon ang ilang laman. Agad na lumapit ang ating bida. Mukhang nahihilo ang babae. Nagtinginan na ang mga tao sa paligid. humingi siya ng tulong. Inalalayan nila. Inalis sa init.

“Ayos ka lang ba?” tanong nya.

Nakatingin lang ang babae sa ating bida. May dinaanan kaninang kainan o panederya at sumenyas ang ibang tao na lumapit, pahingi ng tubig. Mabilis naman na pumunta ang isang bantay may dalang tubig sa bote. Maginawginaw pa. “Magkano?”

“Pabayaan mo na. Anong nangyari sa kanya?”

Pinainom nila ang babae at nahimasmasan rin sya. Saka lang nakita ng ating bida kung gaano sya ka ganda. Maikli ang buhok nya at maliliit, maamo ang mga mata. Magkasingtangkad lang sila siguro. Kiniliti ang alaala ng ating bida. Nakita niya na ang bida. Kulay ube ang sapatos nito. Pagkatapos ng ilang minuto, wala nang nag-aalala. Nagsimula ng magbiroan. Nagtatanong. Walang nakain, tulog, may sakit, buntis.

“Ayos lang po ako.” Sabi ng dalaga.

Pinasakay lang nila ng jeepney sa Iznart papunta sa direksyon sa bagong Filipino-Chinese arch. Walang katapusan ang pasasalamat nya. Dahan-dahan, bumalik sa dati ang eksena sa lugar. Naparalisa ang ating bida. Sasakay din sana siya. Pero baka magkailangan kung sumabay siya. Mapipilitan siyang usisain ang babae. Kailangan din niyang magkwento tungkol sa sarili. Mahirap talaga magkwentuhan sa jeepney. Nag-isip-isip sya at nagpasya na lakarin nalang hanggang Robinsons. Pagdating sa De Leon, tuloy-tuloy naman. Nanibago ang ating bida sa mga lugar na nakikita nya lang noon mula sa sasakyan. May nadaan syang lalaki na akala nya pinagsisigawana ng mabuting balita. Pero hindi pamilyar ang sinasabi nito. “Lahat ay unibersal! Pero hindi lahat ay mapagkakakitaan! Mas madaling mabasa ang ilan kesa sa ilan! Mas ligtas!” Tinignan niya ito at tumingin din ito sa kanya. Agad siyang umiwas. Nakampante lang ang loob ng ating bida pagtawid niya ng Valeria.

Pagdating sa Simbahan ng Sta. Teresita, nakita niya ang babae mula sa malayo. Tumingin sa kaliwa at kanan, mabilis na tumawid sa kabilang banda ng Quezon. Mukhang maayos naman ang lakad nito. Hinabol niya ang hininga. Inayos ang buhok, pinahiran ang pawis. Dahandahan sinundan ang dalaga. Napatingin lang siya sa entrance ng mall. Kinalimutan na niyang ang ginaw sa loob, at patuloy sa paglakad. Biglang lumingon ang babae. Nakita rin sya agad.

“Ikaw pala.”

Kwentuhan. Saan ka ba pupunta. Sa Miag-ao. Dinaanan nila ang ilang empleyado ng mall na nagme-merienda sa mga sidewalk vendors. Ang ilan nagsisigarilyo.

“Ako din.” Sabi ng ating bida.

“Sama na tayo.”

Dumaan sila sa gilid ng Super. Masikip ang daanan. Marumi pa. Mga paninda, basura, gulay, kamatis, nakahilerang mga sasakyan sa harap ng mga nakahilerang mga tindahan. Mga truck at malalaking jeepney na nilimitahan ang biglang na pwedeng pumasok sa syudad. umabot sila sa paradahan ng Miag-ao. Malapit nang mapuno ang jeep sa naka pila.

“Kasya pa dalawa!”

Nagdadalawang isip ang ating bida pero pumasok pa rin siya. Masikip sa loob. Ang mga bakanteng upuan ay magkahiwalay. Naupo ang babae sa kaliwa, sa unahan banda. Umupo naman ang ating bida sa kanan, sa likuran banda. Nagsimula nang tumakbo ang sasakyan. Maraming tao ang nakikiukay sa mga damit na relief. Ngumiti lang dalaga sa ating bida mula sa malayo. Ano kaya ang aabutan nya doon? Kalagitnaan ng tag-araw. Malamang wala. Parang nabasa ko na ang lahat ng ito, sabi ng ating bida sa kanyang sarili. Pero di hamak na mas madrama yun. Konti lang ang matatawa sa sitwasyon niya. Mukhang kaya ng ating bida sundan ang babae hanggang sa dulo ng mundo.

natutulog pa rin naman


Naglalakad kami sa kahabaan
ng kayleng pinangalan kay
Ninoy pero kinalakihan
naming tawaging Diversion Road.
Mierkules ng gabi pero tuloy
ang kasiyahan sa mga
orihinal na mga bahay aliwan,
nanganganib lamunin ng
pinalapad na kalsada.
Tinuro sa amin kung saan
nakayo ang mga bagong
gusali na dati’y asinan
at tapunan ng bangkay
ng mga sina-salvage.
Kinamusta namin siya, ang buhay
katabi ang isang tumutubong
tore ng condo, parang kabuti.
Ayos naman daw, parang simbahan,
tinitingala at hinahangaan kaso imbes
na tutunog ang mga kampana sa oras
lamang ng pagdasal, sinasabayan nito
ang bawat segundo, bente kwarto oras
ng pagtanim ng mga haligi. Patuloy
ng kaibigan kong ka-baranggay ang gimikan,
natutulog pa rin naman
ang Mandurriao
pero nagpupuyat ang mga
empleyadong naghahanda ng iyong
makulay na milk tea.

On Reading/Writing Ruby Sparks (Jonathan Dayton & Valerie Faris, 2012)


ruby-sparks-poster

Calvin (Paul Dano) is a genius. But he hates that word. His breakthrough novel is celebrating its tenth year anniversary, his colleagues are excited on what’s he’s currently working on, his brother thinks he should get laid more. He lives in a nice writerly house, with his neatly arranged books and a vintage typewriter; he loves his dog Scotty, named after F. Scott Fritzgerald. One night he dreams about a girl. He shares this with his therapist; he suggests Calvin should writer about her, to treat his writer’s block. The dreams persists, Calvin becomes euphoric. He goes to sleep just to see the girl, wake up, and write again. He’s back in the game. One morning, his dream girl, Ruby Sparks (Zoe Kazan, also the scriptwriter) comes to life. A person entirely made up of Calvin’s ideas and words, walking, talking, and cooking in his writer’s lair. And he can change her anytime, using his typewriter. But he won’t, she’s perfect.

They live together, go on dates, make love, he introduces her to his family and friends, until little by little Calvin learns that the moment fantasy meets reality it becomes a nightmare. One night, Ruby acts independently, going out with friends, Calvin writes her to be miserable without him. She becomes miserable, comes home to his arms. He wants her to be happy, she becomes disturbingly happy. He writes Ruby to be just the way she is, and she becomes, well, just the way she is. Still, they get into a fight. Calvin is dumb folded. Why is it so difficult to be with someone perfect? With the help of a confrontation with his ex, Calvin learns he’s the one with the problem. The quirky romance in the first part of the film is forgotten in a dark scene where Calvin’s artistic demons are laid bare for all of us. Calvin sets Ruby free.

My reading of the film is very simple; the pedestal where artists and any other great talent are placed has thin air. While creating a world, Calvin suffocated. Writers interpret a world where they are a part of. If you can’t accept this, the lonely, exhausting life of art is not for you. Lastly, Calvin is what I would call career writer, whose primary intention is to please formalist critics and readers. An artist detached from the worldly politics and struggle of life. I would have placed Ruby Sparks in league with masterpieces like Fellini’s La Dolce Vita and , but in the end, it was too afraid to totally kill off the magic of art, which contrary to popular belief, is made up of both joy and loss.

Bagong Lumang Kwento


Nakapagtataka ang ugali
ng imperyo ng ilaw,
binubuhay nya ang mga
lumang alamat, kabaliktaran
sa nakasanayan. Sina
Hanzel at Gretel ang ginawang
mga mangangaso ng malimaw;
kompleto ang gamit, baril, pangkontra,
angas. Si Little Red Ridinghood
ay ginawang femme fetale
sa munting film noir sa
baryo. Si Snow White dalawang
kwento pa ang ginawa; matapang
na babae, matalino, madiskarte,
masama sa negosyo ang mga
galit na peminista. Nitong
huli pati ang kwento ni Oz
ay pinaliwanag; ang realidad
sa likod ng usok ng ilusyon
ay ginawa pa ring bayani.
Kailan kaya maririnig ng mga
bata ang kwento nina
Taruc,
Sakay,
at Bonifacio?
Mukhang malabo,
malaki ang malulugi sa negosyo,
pagnamulat
ang tao na ang rebolusyon ay
hindi mito.

Occupy the Multiplex: Class Warfare in This Summer’s Movies


Entertainment

Moviegoers of the world, unite! You have nothing to lose but your chains.

Doesn’t the movie theater seem a little Marx-ish lately? Tales of class struggle abound this summer. At the current multiplex, you might choose from The Purge (about a future dystopia where class warfare breaks out on the one night of the year when crime goes unpunished), The East (about an agent who infiltrates a group of anticorporate saboteurs and comes to sympathize with their cause), Now You See Me (a group of magicians who stage Robin Hood–style robberies), The Bling Ring (a true story in which the haves steal from the have-mores) and This Is the End (in which Seth Rogen, James Franco, and other pampered stars — playing more fatuous versions of themselves — discover that wealth and fame offer no protection from the apocalypse and the pits of hell). They’ll be joined in August by

View original post 313 more words

Araw ng mga Single


Sinimulan ang araw sa pagtaas
ng pangulo sa watawat sa
Liwasan Bonifacio
para makita ng buong
bansa at magkaisa
saka pinanood ang
laro ng Spurs laban Heat.
Walang klase at opisina kaya
mahaba ang pila sa freedom
sale, pero hindi kasing haba
ng linya sa bagong
paglipad ni Man of Steel.
Sa uniberso ng internet,
mahirap maniwala
kung talagang pinagmamalaki
ng ilang dalaga na
wala silang mga nobyo’t
manliligaw.
Isangdaan at limangpung
taon na nang pinanganak
si Andres Bonifacio
pero ang mga mananakop ay
hindi pa rin tuluyang natatalo.